MIRSAD ČUKLE / Čas historije - Bitke za Konjic (1941.-1945.)

Bitke za slobodni, bolji i ljepši Konjic dugo traju.

Bile su to razne bitke, teške, duge, opasne, krvave, a mnogi su i poginuli za slobodu Konjica 1941-1945., isto kao i 1992-1995..

Da li dovoljno poznajemo i cijenimo borce za slobodu našeg grada i države, za našu slobodu, da li smo dostojni nastavljači te borbe?

Budućnost se ne može graditi bez poznavanja i poštovanja prošlosti, kao i poštovanja svih graditelja grada.


Jedna od epizoda borbe je period 1941-1945. godine, o težini te borbe govori podatak da je na širem područ ju Konjica, u ovom periodu, poginulo čak sedam narodnih heroja Jugoslavije, koji su se istakli u borbama za i oko Konjica.


- Ante Ive Šarić - Rade Španac, španski borac ( Livno 21.9.1913.- Bijela 2.3.1943.), bio komandir čete 5.bataljona 10. udarne hercegovačke brigade.
- Karlo Valentina Batko (Sarajevo 17.5.1907.- Bijela 2.3.1943.),posmrtni ostaci 1965.preneseni na partizansko groblje u Mostaru, bio bravar.
- Enes Orman, (Ljubuški 1921.- Ćesim 4.2.1944), bio student medicine na beogradskom univerzitetu,
- Leo Franje Bruk (Rijeka Dubrovačka 29.9.1910.- Čelebići 26.2.1943.), vođa tenka, mitraljezac
- Jovan Krste Bobot (Bileća 1908.- 4.3.1945. kod mosta Lukač), kao komandant bataljona, u jurišu poginuo i spasio most, koji je jedini ostao na željezničkoj pruzi Mostar- Bradina, što je omogućilo brzo prebacivanje partizana u završnim borbama na Ivan-Sedlu.
- Ahmed S. Pintul (Mostar 1923-april 1944. Džepi, zaseok Moslište ispod brda Grad), bio bravar - Maksim Đorđa Kujundžić (Čelebići 1923.- Zaborani 1944.,kota Vilenjak), bio komandant Omladinskog bataljona 14.hercegovačke NOU brigade.

-------------------------------------------
Bitka za Konjic februara-marta 1943. dio je serije bitaka četvrte neprijateljske ofanzive u dolini Neretve. Vrhovni štab NOV i POJ planirao je kroz oslobođeni Konjic kamionima zarobljenim na Prozoru, ranjenike iz Jablanice prevesti u pravcu Glavatičeva.
Napadi NOVJ na Konjic trajali su od 19. do 26. februara. Od 24. februara, u napadu na sam Konjic bile su angažovane tri brigade, ojačane artiljerijom i Tenkovskom četom Vrhovnog štaba. Međutim, usllijed pristiglih pojačanja, kombinovana italijansko-njemačko-ustaško-četnička posada Konjica uspjela je da se održi.
Vrhovni štab bio je prinuđen da 26. februara prihvati uzaludnost i bezizglednost daljih napada i odustane od prodora preko Konjica. Nakon toga VŠ NOV i POJ izveo je manevar u suprotnom smjeru, kontranapadom kod Gornjeg Vakufa, da bi zatim vratio težište na proboj preko Neretve, izuzetno teškim pravcem preko Jablanice i Prenja, uz blokadu Konjica.
U ovim napadima poginuo je veći broj partizana, naročito iz 4. proleterske crnogorske brigade, kojima su građani Konjica zahvalnost izrazili na spomen-ploči koja je kod Starog mosta bila postavljena 3.3.1983.godine.
&&&
Poslije oslobođenja Konjica 3.3.1945.godine, borbe su se nastavile na Ivan-sedlu i trajale su sve do oslobođenja Hadžića 5.4.1945. i Sarajeva 6.4.1945. godine.


„Na putu do pobjede posijali smo svoje kosti, snagom oružja zaglušili bolove svoje„ piše na partizanskom spomeniku na Ivan-sedlu, gdje je u završnim borbama poginulo 618 boraca XXIX hercegovačke udarne divizije.
Na koti Dragalj (1.134 m), 6.3.1945., godine poginule su i tri bolničarke Zdenka Karačić (17 godina), Emina Merdan (19 godina) i Ljubica Remetić (22 godine).


Koliko i kako se Konjic danas sjeća i poštuje sve svoje borce, kako nove generacije nastavljaju borbu za slobodu, demokratiju, jednakost, dostojanstven život svakog građanina?

Mirsad Čukle

Rate this item
(0 votes)